Slordigheid of bestuursdwang

In april 1996 stond in Binnenstad onder de kop In de puinbak een bericht over het pand Zeedijk 32 met een uit 1963 daterende foto. Dat huis met vaas. Dergelijke details zijn zeldzaam en kostbaar, en van belang voor de beleving van de openbare ruimte, waarover tegenwoordig zoveel wordt gepraat. Het pand was, waarschijnlijk al in de bezettingsjaren, voor de helft gesloopt, maar de parterre en de eerste verdieping stonden er nog, zwartgeverfd en verwaarloosd, maar de fraaie pui was nog compleet.
Zeedijk 32
(foto BMZ, 1963)

In het kader van het "Economisch herstel Zeedijk" zou zorgvuldig herstel als onderdeel van een herbouw voor de hand hebben gelegen. Enkele maanden geleden was Zeedijk 32 plotseling gesloopt. Ons artikeltje eindigde met de vraag: "Heeft enige gemeentelijke instantie daarvoor toestemming gegeven? Zo ja, welke?". Die vraag kan nu worden beantwoord. "Gezien de aanvraag van de eigenaar d.d. 26 januari 1996... overwegende dat het sloopplan ligt in een gebied waar van kracht is het bestemmingsplan Burgwallen Oude Zijds, derde herziening, dat geen bepalingen met betrekking tot het slopen bevat, dat ook overigens geen bezwaar bestaat tegen het slopen van het bovenbedoelde bouwwerk; besluiten Burgemeester en Wethouders: vergunning te verlenen voor het slopen van het bovengenoemde bouwwerk...", gedateerd 2 februari 1996. Vlot werk, de behandeling van een bouwaanvraag duurt vele maanden, deze sloopvergunning was binnen een week voor elkaar. De enige voorwaarde luidde dat het terrein door een muur op de oude fundering moest worden afgesloten. Het had de Wethouder voor de Financin geen cent gekost om de conditie te stellen dat de pui met zorg moest worden gedemonteerd en ter beschikking gesteld aan de gemeente ten behoeve van herplaatsing. Dat is vaak genoeg gebeurd. De eigenaar wist wel degelijk dat hij "antiek" in handen had.

Het snijraam op zijn oorspronkelijke plaats in de gevel van Zeedijk 32.
(detail uit foto BMZ, 1963)

Het losgezaagde middenpaneel van het snijraam, met de bijbehorende onderdelen, te koop bij een antiquair op de Prinsengracht.
(foto Walther Schoonenberg)

De roeden en het vierkante raam, waarin het onderdeel met de vaas zat, zijn stukgezaagd en worden als bouwpakket meegeleverd. Kosten: f 3500. Na het verwijderen van de vele lagen verf en het weer in elkaar passen van alle losgezaagde onderdelen komt een rijk gedetailleerd sierraam in de Lodewijk XVI-stijl te voorschijn, prachtig houtsnijwerk dat op de Zeedijk thuishoort. Op de achtergrond staat een deel van de voordeur van Zeedijk 32, eveneens in Lodewijk XVI-stijl.

In oktober 1995 werd vergunning gevraagd om de pui van het monument Oude Doelenstraat 20, hoek Oudezijds Achterburgwal, te voorzien van een rolluik en een versiering van imitatie Delfts blauwe tegeltableaus. Dat was inmiddels al gebeurd. Wij schreven:
"Hoewel het geen grote ingreep betreft moeten de wijzigingen aangemerkt worden als een in elk opzicht goedkope ontsiering van het stadsbeeld, en als symptoom van de voortgaande verloedering van de binnenstad. Wij verzoeken u de gevraagde vergunning niet te verlenen en het pand te doen terugbrengen in de vroegere toestand".
De vergunning werd inderdaad geweigerd, de eigenaar ging in beroep, de gemeente bracht het zware wapen van de bestuursdwang in stelling, de eigenaar kan nu verweer voeren bij de rechtbank, maar dat kost geld. Het is inmiddels een dik dossier geworden en het malle puitje staat er nog steeds in afgekeurde toestand bij. Met een kanon op een mug schieten wordt zoiets genoemd. De binnenstad staat vol ontsierende reclames die veel erger zijn, maar dat kan geen argument zijn om zo'n onbeduidend geval niet als 'test-case' te gebruiken. Een klein subsidiebedragje om de pui weer in orde te maken had echter minder gekost dan de ambtelijke uren die er al aan zijn besteed.

Bestuursdwang zagen wij liever gehanteerd tegen het opzettelijk verwaarlozen van panden om bouwterrein vrij te krijgen, en tegen het zonder vergunning verbouwen; wat ook vaak voorkomt. Geen bestuursdwang, alleen wat meer oplettendheid is nodig om te voorkomen dat waardevolle bouwfragmenten in de antiekhandel verdwijnen.

Geurt Brinkgreve

(Uit: Binnenstad 159, aug. 1996)

Email this to someone Deel deze pagina!

Reacties

Er zijn momenteel nog geen reacties op dit artikel.

Alleen als u bent ingelogd, kunt u een reactie plaatsen.