De strijd om het Binnengasthuisterrein

Lefgozers in toga en baret

"Amsterdam verdient tempel van Wetenschap. Gevraagd is bestuurlijke lef." Aldus prof. Bram Kempers in het Financiële Dagblad. De hooggeleerde vindt de huidige inrichting van het Binnengasthuisterrein, die 20 jaar geleden na veel overleg en inspraak tot stand kwam, "een halfslachtig voorbeeld van onvoltooide stadsvernieuwing bezocht door velerlei zonden uit het verleden".

Vooral dat woord "zonden" klinkt bestraffend ex cathedra. Daar kunnen de verdedigers van het beschermde stadsgezicht het mee doen. Er is echt lef voor nodig om dat zo flinkweg te schrijven. Burgemeester en wethouders verpakken de boodschap liever in sussend geneuzel dat de nieuwe bibliotheek echt niet zichtbaar zal zijn vanaf de straat, terwijl de silhouetten in het fraai verzorgde boekwerk "stedenbouwkundige verkenningen" laten zien hoe machtig het gebouw moet uitrijzen boven de kruimelige gevelwanden van het Rokin, de Nieuwe Doelenstraat en de Kloveniersburgwal. Om de 'tempel van wetenschap' als 'landmark' zichtbaar te maken boven de oude stad is méér lef nodig. Er wordt al gedroomd over een toren. Dan kun je bewijzen dat mensen-van-onze-tijd, mensen met lef, het kunnen opnemen tegen de Zuiderkerkstoren op een paar honderd meter afstand. Die staat er al bijna vier eeuwen, daarop zijn we nu wel uitgekeken.
Als gebaar van bestuurlijke lef leggen nu B en W op 22 november 2000 aan de raadscommissie de keuze voor tussen twee modellen. In het ene geval moet een blok sociale woningen weg, het andere gaat ten koste van de monumenten, wat je noemt lood om oud ijzer. Is die keuze eenmaal gemaakt, dan kan later een bestemmingsplan op maat worden geknipt. Dat is weliswaar in strijd met de bedoeling van de wet, maar in binnenkamers overleg kan er achter de mistbanken van het poldermodel véél geregeld worden. Namens onze vereniging heeft Walther Schoonenberg ingesproken. (Zie: Inspraak Binnengasthuisterrein).

Geurt Brinkgreve

(Uit: Binnenstad 185, november 2000)