Larmagtoren verdwijnt in de mist

Daags voor het referendum meldden de kranten dat de huidige erfpachter van het terrein, waar het hoogbouw-monster zou moeten komen, Maglantic Holding, daar weinig heil meer in ziet.

Hij laat nu een plan ontwikkelen voor vier lagere kantoorto­rens, in samenwerking met Slavenburgs Bouwbedrijven. Ook het Grondbedrijf is in het overleg betrokken. Dagen er spoedig as­pirant-huurders op, dan kan dat (beperkte) hoogbouwkwartet er eind 1998 staan. Helemaal zeker is de ruil van vier kleinere tegen één onaanvaardbare klont nog niet. Meldt zich op het laatste moment nog een liefhebber voor het ontwerp voor de 210 m hoge toren, dan wil Maglantic er graag van af, tegen betaling van de kosten uiteraard. Het bestemmingsplan-Teleport laat die hoogte toe, uit angst voor schadeclaims ging de gemeenteraad mee, Gedeputeerde Staten wilden niet langer lastig blijven en wees de bezwaren af; nu loopt er alleen nog een beroepsprocedure voor de Raad van State, aangespannen door Heemschut en door onze vereniging.

Als een der oorzaken van het weggeëbde enthousiasme voor de hoogbouw wordt de vertraging genoemd, veroorzaakt door het verzet van verenigingen voor cultuur- en landschapsbescherming. Soms bekruipt ons bij het schrijven van bezwaarschriften een moedeloos gevoel, zoiets als "waar doen we het eigenlijk voor? Je kunt die brieven evengoed naar de keizer van Japan sturen als naar het stadhuis!" Het dikke Larmag-dossier bewijst evenwel het tegendeel. Uitstel kan tot afstel leiden!

Geurt Brinkgreve

(Uit: Binnenstad 165, september 1997)