Binnengasthuisterrein

Het hoogte-accent

Wethouder Duco Stadig, architect Pi de Bruyn en het Universiteitsbestuur zijn het er over eens: het Binnengasthuisterrein vraagt, ja schreeuwt, om een hoogte-accent, zo'n ijl, sierlijk, hoog boven de omringende daken uitrijzend gebouw. Een 'landmark' zei de wethouder.

Een 'minaretachtige toren van 40 meter' volgens het Stadsblad van 13 februari 2002. Is zo'n monument van eigentijdse scheppingsdrang ergens voor nodig? Het kostbaar uitgevoerde boekwerk "Stedenbouwkundige verkenningen Binnengasthuisterrein" waarmee in april 2000 de wethouder en de UvA de stedelijke gemeenschap probeerden te overdonderen noemde ook voor buitenstaanders begrijpelijke overwegingen: samenvoeging van bibliotheken, een modern kenniscentrum, bereikbaarheid, huisvesting van kostbare collecties en zo meer. Overtuigend voor het gevraagde, te massale bouwvolume was die argumentatie niet, maar het ging over wetenschappelijk verantwoord bibliotheekbeheer, en dat is een vakgebied. De vraag of Stadigs 'landmark' zou passen op het omstreden stukje middeleeuws Amsterdam heeft weinig te maken met het doelmatig functioneren van de Universiteitsbibliotheek, maar alles met een geldingsdrang die wel het Herostratoscomplex wordt genoemd.

Geurt Brinkgreve

(Uit: Binnenstad 193, mei 2002)