Nieuwmarkt

De kaalslag is nu haast voltooid,
de laatste bomen al gerooid,
de blunders van de magistraten
breken zich baan door onze straten.

Ze stoppen elk protest de mond
en geld bij schepels in de grond
in volgevreten ratelslangen
van tunnels en van metrogangen.

De kaffer die het heeft bedacht
zit ergens, god weet waar, op wacht,
naamloos naar zijn bureau te staren
achter een wal van ambtenaren.

Want hebben die zich ééns vergist
dan stoer maar naast de pot gepist,
de smeerboel en de pestilentie
die noemen ze dan consequentie.

De kiezers van de Nieuwmarktbuurt
zijn met een kluit in 't riet gestuurd
door Riethof en z'n geestverwanten
die kwispelden naar stembusklanten;

maar toen de stembus was geleegd
werden de leuzen weggeveegd
en zitten ze met argumenten
weer vier jaar stoelvast op hun krenten.

Zo spitten ze dan onderhand
het Grote Gat van Nederland
en toeteren lustig met z'n allen:
de muur van Jericho moet vallen!

Baas Ivo, star en hooggeleerd,
die parlemoert en magistreert,
(weleer professor in de rechten)
laat nu de bijl de strijd beslechten.

En Lammers, die de knepen kent,
speelt op z'n orgelpierement
maar blijkt, zelfs in z'n flûte d'amore,
de Vox Humana niet te horen.

Die klinkt wél, schor en hees geschuurd,
in 't krijgsrumoer der Nieuwmarktbuurt,
daar daagt de dag der ongenade,
daar gaan ze op de barricaden.

Daar staan ze pal, daar staan ze stram,
voor de eigen haard in Amsterdam,
(al is het ook een halfvergane)
de laatsten van de Mohicanen.

Ze zeggen dat het krakers zijn;
Wie kráákten eigenlijk het plein?
Wie kraakten álles, - hele huizen
gelijkgestampt met de plavuizen ?

Het huis van Rembrandt staat er nog,
óók scheefgezakt in 't metro-zog,
de buurt waarin hij heeft gezworven
ligt kaalgesloopt en uitgestorven.

Want dát, Meneer de Magistraat,
dat is nou net waar het om gaat:
dat Amsterdam, aan alle kanten,
geen speelbal wordt van speculanten!

Dat elke man, met vrouw en kind,
kan gaan en staan waar het hem zint:
maar gaat de metro amok maken
dan suizen stenen van de daken!

Van mens tot mens is maar een stap?
Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap? ...
Jawel, - stuur dan het villagajes
maar óók eens naar de Bijlmerbajes!

Dit jubeljaar viert Mokum feest
hoe fraai de stad ooit is geweest;
achter de glorie van 't verleden
gaapt dan de puinhoop van het heden!

H.L. Prenen

(Uit: De Lamp van Diogenes 32, juni 1975)